Home

De uitslagen zijn hier te downloaden: Uitslagen 2017

’t IS (VOOR) NIKS LOOP editie 2018

Tot ziens op de volgende “’t is voor niksloop editie 2018 zondag 25 november”.
Locatie van het evenement: Willem Barentzweg 69 Geldrop, bij winkelcentrum Coevering
Coördinaten: 51.417924, 5.573053

De hoofddoelstelling van de organisatie is lopers en wandelaars een gezellige dag te bezorgen, zonder dat deelname iets hoeft te kosten. Daarnaast wil de organisatie de onderlinge band van lopers en wandelaars verstevigen, zowel nationaal als internationaal.
Het evenement wordt mede mogelijk gemaakt door een groot aantal sponsors met een sportieve instelling, die de loop- en wandelsport een warm hart toedragen. Met deze website en de groeiende belangstelling uit binnen- en buitenland, verwachten we ieder jaar weer een behoorlijke drukte. Dit maakt het voor de organisatie dan ook tot een uitdaging om alles goed te laten verlopen. Door het prachtige parcours, de eenvoud en de laagdrempeligheid, is het evenement populair bij de deelnemers.

Gevonden voorwerpen

Afgelopen zondag zijn er een aantal voorwerpen vergeten:

  • Eén grijze wollen sok
  • Eén zonnebril, zwart montuur en oranje glazen
  • Eén rode lederen handschoen (links)
  • Eén zwarte stoffen handschoen met opschrijft GORE (links)
  • Een paar zwarte handschoentjes merk Nike. Handpalm stuk
  • Eén paar zwarte handschoentjes, merk Kalenji. Kleine maat
  • Eén blauw running Jack, merk Asics

Mocht een of meer van bovenstaande voorwerpen missen,
neem dan contact met ons op via: tiesvoorniks@gmail.com

Verlag: ’t IS (VOOR) NIKS LOOP editie 2018

Geschreven door: djaktief

Dat het een hele klus zou worden om deze trailmarathon binnen de nieuwe tijdslimiet van vijf uur te halen maakte het behoorlijk spannend voor me om dit jaar naar Geldrop af te reizen voor het gemoedelijke Brabantse loopfestijn dat door zo’n 85 vrijwilligers gratis wordt georganiseerd. Geruststellende woorden van loopvrienden en deze spreuk zorgden voor de moed om er gewoon aan te beginnen.

tisvoorniksmarathon

Allereerst mijn hartelijke dank aan al die mensen die daar voor ons in de kou stonden op de posten en op splitsingen, de routes hebben uitgezet en nagefietst, de wc’s en de kleedruimtes schrobden, startnummers uitdeelden, de bar bemanden en wat er allemaal nog meer bij komt kijken. Verder hartelijk dank aan de sponsors voor hun bijdrage in geld of natura. Dit was de 17e keer dat dit gratis loopevenement voor 1200 deelnemers werd georganiseerd. Ik vind het buitengewoon.

IMG-20171126-WA0006_1

Afijn wij waren laat zondag, manlief en ik, want er was een omleiding bij Eindhoven maar kort voor de start zag ik toch diverse loopbekenden en we staken elkaar een hart onder de riem en toen pang was het al zover en drukte ik (iets te laat) mijn Garmin in. Al bij het viaduct over de A67 liep ik in de achterhoede zoekend naar een prettig loopritme om 42 km lang vol te houden.

Na de splitsing waar wij marathonners afslaan voelde ik me stoer maar dat duurde maar tot we de pal tegen de koude zuidwestenwind in moesten over de 2,5 km lange Heezerweg. Ik had me voorgenomen om niet te stoppen tussen de posten in om geen tijd te verliezen. Het lukte me om die eerste post op 9,3 km zo binnen het uur te bereiken. Voor de 2e post op 15 km dook ik nog wel even de bosjes in, maar ik compenseerde dat door mijn gel al rennend weg te werken. Tot dit punt is het parcours voornamelijk over fietspaden van zand over de Stabrechtse heide en daarop kon ik vrij gemakkelijk tempo houden.

IMG-20171126-WA0005_1

Dan begint het stuk over de verstuiving en kom je bij de houten bruggetjes door het moerassige gedeelte gevolgd door bos, bos en nog eens bos. Dit vind ik heerlijk trailen… afwisseling maar niet te moeilijk. Ik liep nu ook volledig alleen en dat vond ik niet eng ook niet als ik die reuzegrote hooglanders passeerde op minder dan 10 meter afstand. Geen tijd voor foto’s vandaag. Ik genoot wel maar niet volledig ontspannen want de tijd die tikte immers door. Het parcours voor de marathon is zo opgezet dat post 2 op 15 km en post 3 op 24,3 km dezelfde zijn. Met manlief Arjen had ik afgesproken op dat enige stukje asfalt op de provinciale weg dat precies op 21 km ligt. Hij was op mijn nieuwe MTB en zeulde sinaasappels, bananen, nog meer gels, mijn puffer en een regenjack mee. Hij maakte ook de foto’s vandaag maar ik durf niet precies te zeggen waar allemaal. Ik zet ze er maar zo’n beetje tussendoor.

IMG-20171126-WA0003_1

Afijn wandelend eten en gelijk doorrennen, terwijl manlief de zakjes en de schillen meenam. Het ging nog prima op de helft van de afstand terwijl ik 2:19 onderweg was zag ik op mijn Garmin. Heel bewust keek ik daar weinig op en checkte ik alleen mijn looptijd bij de posten. Post drie zou nl. sluiten na 13:15 maar ik zou ruim op tijd daar geraken. Hieronder een foto van die post waar manlief me staat op te wachten De dame vooraan in het geel is Etteke maar zij is al lang weg als ik daaraan kom. Later nog meer over haar.

IMG-20171126-WA0010_1

Het kon natuurlijk niet allemaal goed blijven gaan. Mijn linkervoet (die herstellende is van peesplaatontsteking) begon op te spelen zeg maar gewoon zeer te doen. Verder was ik toch niet echt fris meer na een paar uur rennen dus opeens struikelde ik over een van de vele boomwortels en overrekte mijn linker hamstring tot mijn grote schrik. Omdat ik pas op 28 km was – met nog een derde van de afstand te gaan – was stoïcijns doorgaan geen optie. Even wandelde ik en dronk wat zoete sportdrank, daarna beetje wrijven en rekken dan maar en weer door, maar dat deed ik dan automatisch iets rustiger en voorzichtiger. Het tempo zakte dus maar ik zat er niet doorheen of zo.

IMG-20171126-WA0004_1

Wel is het allemaal wat vager te worden qua tijden en afstanden vanaf dat punt. Ik herinner me alleen nog dat ik erg blij was met de lauwe thee op post 4 die ik ruim voor de sluitingstijd haalde. Dat gaf me rust. Ik herinner me ook een stuk weg dat behoorlijk modderig was maar waar ik echt heerlijk op liep door de weilanden. Blijkbaar had ik behoefte aan wat anders als bos. Wel moest ik nog een keer bij een bankje mijn schoenen legen want daar hadden zich zo ondertussen wel wat ‘souvenirs in verzameld die mogelijk voor problemen zouden kunnen zorgen.

Dan ineens begon het echte werk voor mijn gevoel op een MTB parcours over de Lieropse heide. Het waren kleine hobbeltjes van twee drie passen op en neer waardoor je geen moment in een goed loopritme kwam. Oh wat was ik blij dat ik de laatste twee weken heuveltraining gedaan had. Het voelde alleen maar ongemakkelijk maar niet echt zwaar. Manlief die in de buurt bleef om andere ‘mannen met hamers’ te weren, kon nu ook mijn MTB eens even goed testen. Ik begreep ineens waarom veel lopers voor de 30 km kiezen maar voelde me stoer dat ik dit kon lopen. Maar gelukkig kwam er ook een eind aan dat gehobbel en kon ik even weer iets tempo maken op een vlakker fietspad. Ik haalde daar nog de loopster in het geel in met de bemoedigende opmerking dat voor ons het eind in zicht kwam. Ik zag dat het viaduct van de A67 nabij was en ik voelde dat ik het ging halen, maar ik dacht niet meer aan tijden.

Toch was het nog wel opletten geblazen. Ik nam mijn reservegel voor de zekerheid op 38 km om niet ineens papbenen te krijgen ook i.v.m.de twee 2 kleine klimmetjes die nog zouden komen. Manlief fietste bij me weg om me niet op te jagen maar vergat me dat te vertellen en daardoor liep met een plakkerige gelverpakking in mijn handen en voelde me verlaten. Ineens werd ik ingehaald door de gele dame maar ik kon aanhaken en ze vond het goed dat haar even als haas gebruikte. Ik realiseerde me dat het toch erg krap wordt qua tijd en verhoogde mijn tempo. Alleen bij de wildroosters deed ik voorzichtig maar de klimmetjes leverden geen problemen op. Arjen was er ook weer maar nu riep ik dat hij op moest hoepelen omdat ik de zenuwen daarvan kreeg. Ondertussen was ik in de straten van Geldrop gekomen en de harde ondergrond deed erg zeer aan mijn botten en voeten. Al roepende ‘er komt er nog een aan hoor’ kwam ik (als een na laatste over de finish) binnen de limiet. Bij navraag bleek mijn tijd 4:59:15 te zijn.

IMG_20171126_180406_474_1

Ik was echt dolgelukkig dat ik het gehaald heb en ging op de foto onder de boog ook met met manlief – steun en toeverlaat op diverse stukken onderweg – die zelf trouwens 77 km weg trapte op mijn MTB en die het wel ongelooflijk koud had gehad.

Daarna praatten we nog even met Linda, de dochter van de initiatiefnemer van dit evenement Lucas Klamer, en zij vroeg of ik na afloop nog even naar de zaal kwam ivm een cadeautje pf zoiets. Ik zag haar ook nog even praten met de gele loopster die na mij finishte. Wij kletsten ook nog wat en wisselende namen uit. Ze heet Etteke maar eigenlijk ging allemaal een beetje langs me heen zo blij was ik dat ik het gehaald had. En toen gebeurde er dit…..

I

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
In de zaal sloot Linda het loopevenement af met het uitreiken van de Lucas Klamer trofee (zie foto hieronder). Het is geen prijs maar een trofee die de naam van de initiatiefnemer in herinnering brengt. Ze geven hem ieder jaar aan iemand/iets wat speciaal is voor dat jaar. Iets ludieks dus. Dit jaar was er voor het eerst een tijdslimiet. De laatste loper van dit jaar kreeg de trofee en dat was Etteke Roebroeks maar …..zij gaat snel weer terug naar Australië en dat is niet zo handig met een wisseltrofee en daarom kreeg ik hem van Etteke als een na laatste loopster.

Ik was de een na laatste die die limiet haalde en nu staat deze prachtige trofee een jaar bij mij tot ze hem volgend jaar komen ophalen. Ik vind het een hele grote eer om hem een jaar te mogen huisvesten.

Geschreven door: djaktief

IMG_20171127_204817883_1

Foto: Lucas Klamer wisseltrofee